Met de vrouwen komt het goed

Het is ongelofelijk hoe snel de tijd gaat. Mijn werk voor Solidaridad zit er nu toch echt op! Het afgelopen jaar is een fantastische ervaring geweest, ik heb ontzettend veel geleerd. Ik heb er echt van genoten met regelmaat in Tucurú te zijn en de veranderingen in de mensen daar mee te maken!

Er zijn uiteraard nog een hoop veranderingen nodig voordat in Tucurú écht sprake zal zijn van gendergelijkheid. Toch zijn er het afgelopen jaar echt dingen veranderd! Een van de meest bijzondere en belangrijke veranderingen is dat concrete stappen gezet zijn op weg naar lidmaatschap van de vrouwen in de organisaties van de koffieboeren. Toen ik voor het eerst in Tucurú kwam was lidmaatschap alleen mogelijk voor mannen. Vrouwen mochten wel meevergaderen, maar meebeslissen: ho maar! Het afgelopen jaar hebben we ons hard gemaakt om dit te veranderen, zodat vrouwen op alle niveaus mee kunnen doen. Dat lijkt vruchten af te hebben geworpen. De statuten van de organisaties gaan nu veranderd worden, zodat vrouwen ook officieel lid kunnen worden. Dit is hopelijk het begin van meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen in de producentenorganisaties. Al is het nu nog maar op papier, de bereidheid is er, ook bij de mannen!

Verder was het bijzonder om te zien hoe blij de vrouwen zijn met het werk van Solidaridad. Dit uiten ze vaak tijdens activiteiten en vergaderingen. Maar daarnaast willen ze ook graag iets terugdoen. Dus hebben we talloze keren kalkoensoep gegeten, de zogenaamde kak-ik. Dit is de specialiteit van de streek, en het is dan ook echt een lekkernij. De vrouwen bereiden dit dan uiteraard, met bloed, veel zweet en tranen, want ze slachten de kalkoenen zelf. Wij als medewerkers van Solidaridad kregen dan de grootste en lekkerste stukken vlees in de soep: enorme borststukken, hartje en lever! Dit juist na gezien te hadden hoe de kalkoenen geslacht en geplukt werden... Dit voldoet niet helemaal aan Nederlandse eetgewoonten, maar uit liefde bereid valt zoiets uiteraard niet te weigeren. Ik at het dan ook altijd met smaak - met de handen wel te verstaan, want bestek wordt in Tucurú amper gebruikt!

Deze maaltijden, evenals de vrouwen zelf, zal ik niet snel vergeten! Gelukkig blijf ik voorlopig nog in Guatemala, dus kan ik zo nu en dan nog poolshoogte gaan nemen in Tucurú. Ik neem voorlopig in ieder geval afscheid met het gevoel dat het met de vrouwen, al is het met kleine stapjes, wel goed zal komen!