Sanne Weber zat vanaf april 2009 een jaar lang voor Solidaridad in Guatemala. Daar onderzocht ze het werk van Solidaridad om de positie van vrouwen binnen koffiecoöperaties te verbeteren. Wat werkt goed en wat minder? Ze bezocht verschillende koffiecoöperaties om een vergelijking te maken en ontwikkelde een methode om de resultaten van het genderprogramma te systematiseren.
Op deze plek deed ze verslag van haar belevenissen, de situatie van de vrouwen en de voortgang van het onderzoek. 
Verandering participatie van vrouwen
Deze week had ik interviews met verschillende families op de drie fincas die aan het project deelnemen; met families waarvan de vrouwen aan verschillende onderdelen van het project meedoen, en families waarvan de vrouwen niet meedoen, om te zien of ons project daadwerkelijk verschil maakt. Daarnaast had ik een interview met een familie van een finca die niet binnen het project valt. De interviews waren erop gericht een beeld te krijgen van de rolverdeling binnen de familie. Dit gebeurde aan de hand van verschillende oefeningen, bijvoorbeeld over welke activiteiten door mannen, vrouwen en kinderen gedaan worden. Ook keken we naar hoe een dag er voor vrouwen en mannen van uur tot uur uitziet, en wie binnen het gezin de beslissingen neemt over verschillende onderwerpen.
De mensen vonden het, in tegenstelling tot mijn verwachting, leuk om deze oefeningen te doen. Ze zagen ze meer als een kleine workshop dan als een onderzoek. In bepaald opzicht klopte dat ook, want voor de meesten was het iets nieuws om dieper na te denken over de rolverdeling en de verhoudingen binnen het gezin. In sommige gevallen leidden de antwoorden tot enige hilariteit. Bijvoorbeeld toen duidelijk werd dat de mannen vaak later opstaan dan de vrouwen, die dan bezig zijn het ontbijt van de mannen te maken, of toen ik vroeg of de mannen hun vrouw niet af en toe hielpen bij de afwas.
De verschillen in resultaten waren ook interessant! In het algemeen namen de vrouwen die meedoen aan het project actiever deel aan de discussies dan vrouwen binnen dezelfde fincas die niet meedoen aan het project, terwijl op de finca die niet binnen het project valt de man de gewoonte had om voor zijn vrouw te antwoorden, terwijl deze verlegen toekeek. Wel waren mannen en vrouwen er duidelijk over dat de man moet weten waar de vrouw is en wat ze doet, zodat hij daarvoor toestemming kan geven. Daarnaast zijn er nog mannen die hun vrouw geen toestemming geven om aan ons project mee te doen en te leren lezen en schrijven.
Verbeteringen zijn er dus zeker te zien, met name in de houding en participatie van vrouwen, maar er zijn ook nog een hoop hobbels te nemen, voordat vrouwen een meer gelijkwaardige positie zullen hebben verworven.
