Milieuvervuiling
Goudmijnbouw is een vervuilende industrie en kan ernstige gevolgen hebben voor het milieu en uiteindelijk ook voor de gezondheid van de lokale bevolking. Milieuproblemen die zich voordoen, zijn:
1. Ontbossing en erosie
De milieueffecten van dagbouwmijnen zijn aanzienlijk. De ontbossing en het massale afgraven van bergen waarmee de exploitatie van een dagbouwmijn samengaat, wijzigen het landschap ingrijpend. Hiermee samen treedt erosie op.
Het gebied van ontginning in San Marcos bestrijkt twintig km2, er moet negentig hectare bos gekapt worden, 38 miljoen ton rotsblokken worden met dynamiet verpulverd en voor de winning wordt gebruik gemaakt van cyanide. Voorts is 160 m3 spoelwater per minuut nodig, 24 uur per dag.
2. Watervervuiling
Goudmijnbouw kan kwalijke gevolgen hebben op de waterkwaliteit. Een belangrijk langetermijneffect is acid drainage, het uitlogen van zware metalen uit het mijnafval. Die drainage gaat decennialang door, verhoogt de zuurgraad van rivieren en meren en vervuilt het water met zware metalen. Sommige mijnen lozen regelmatig giftig afval in rivieren, meren en oceanen. Andere mijnen slaan dit afval, een mengeling van gemalen rots, water en cyanide dat tailings wordt genoemd, op in reservoirs zodat de cyanide eruit kan verdampen. Er zijn veel voorbeelden bekend van lekkage uit deze reservoirs en van doorgebroken damwanden. Ook in San Marcos, een gebied waar regelmatig aardbevingen en zware stormen voorkomen, is het risico daarop groot.
Mijnafval bevat niet alleen cyanide. Als bijproduct komen ook kwik en andere zware metalen vrij. Nadat ze door contact met water en lucht uit het afvalerts vrijkomen worden ze opgeslagen in de voedselketen en veroorzaken nog generatieslang ziektes bij mens en dier.
3. Tekort aan water
Goudmijnen gebruiken grote hoeveelheden water. De Marlinmijn bijvoorbeeld gebruikt 160m3 spoelwater per minuut, 24 uur per etmaal. Voor een deel is dat gerecycled water uit de tailingsdam maar er wordt ook vers grondwater opgepompt. Het onttrekken van grote hoeveelheden water verandert de waterhuishouding in een gebied en heeft directe gevolgen voor de drinkwatervoorziening van de bevolking.
In San Marcos ontspringen veel rivieren waarvan veel mensen afhankelijk zijn, ook verder stroomafwaarts richting kust. Nu al, bijna twee jaar na de start van de werkzaamheden, meldt de bevolking dat putten en bronnen opdrogen of minder water bevatten dan vroeger.
4. Luchtverontreiniging
Dagbouwmijnen zorgen voor veel stof in de lucht en ook het zware verkeer rond mijnen levert veel stof op en vervuilt de lucht met uitlaatgassen.
Het erts uit de mijnen, van goud, aluminium, nikkel en koper, wordt verder verwerkt in een smelterij. Daar wordt het metaal gescheiden van de rots. Hoewel smelterijen veel schoner zijn gaan produceren in de laatste vijftig jaar is er nog steeds sprake van luchtvervuiling: sulfur- en stikstofoxide, verantwoordelijk voor het ontstaan van smog en zure regen, en lood.
5. Bedreigde natuurgebieden
De mijnbouwindustrie heeft een slechte naam als het gaat om de vernietiging en bedreiging van natuurgebieden, ook gebieden die officieel als beschermd zijn aangewezen. Bijna driekwart van de actieve mijnen en plaatsen waar wordt geëxploreerd (de fase voorafgaand aan exploitatie) overlappen met regio’s met een hoge natuurwaarde.
6. Mijnafval
Als de winbare grondstoffen zijn uitgeput en het mijnbouwbedrijf vertrekt, blijven de gemeenschappen achter met een compleet anders landschap: hectares vol met afvalbergen die nog decennialang een gevaar vormen door het uitlogen van zware metalen, de zogenaamde acid drainage (zure drainage). In het geval van dagbouw blijven er enorme kraters achter in het landschap.
De meeste overheden van ontwikkelingslanden maken geen afspraken met de mijnbouwbedrijven wie verantwoordelijk is voor het opruimen van de aangetaste gebieden, en wie opdraait voor de kosten. Een aantal landen, waaronder de VS, eisen dat er, tenminste op papier, geld opzij gezet wordt voor opruimwerkzaamheden. Tot nu toe blijkt steeds dat die bedragen onvoldoende zijn om de werkelijke kosten van de vervuiling te dekken. En dat betekent dat de belastingbetaler de rekening gepresenteerd krijgt. De lokale bevolking betaalt zelfs dubbel.
